403 Forbidden


nginx
 

Kiedy wykonujemy EKG

W warunkach klinicznych w czasie reanimacji podłącza się elektrody i wykonuje zapis EKG. Jeżeli stwierdzi się zaburzenia rytmu w postaci migotania komór to należy wykonać wówczas defibrylację elektryczną, tj. przepuszczenie prądu o mocy 100—400 W/s między dwiema elektrodami przyłożonymi do klatki piersiowej w okolicy przed sercowej. W razie braku możliwości wykonania defibrylacji pomocna jest defibrylacja farmakologiczna przez podanie odpowiednich leków (w migotaniu komór amid prokainy, propranolol, chlorek potasowy, siarczan magnezowy lub w braku czynności serca adrenalina, Isuprel, Alupent, chlorek wapnia itp.). W celu szybkiego zadziałania leki te podaje się do żylnie. W związku z tym konieczne jest założenie dobrej drogi dożylnej, która potrzebna jest również do podania dożylnego wodorowęglanu sodowego, zwalczającego obecną kwasicę oraz do przetaczania odpowiednich płynów (najczęściej dekstran niskoczą- steczkowy).

Sztuczne oddychanie ,,usta-usta”

Po zapewnieniu drożności górnych dróg oddechowych którymś z wyżej podanych sposobów przystępuje się do prowadzenia sztucznego oddychania metodą usta-usta lub usta-nos pod kontrolą wzroku, z szybkością około 15—20 wdechów na minutę. Unoszenie się i opadanie klatki piersiowej podczas sztucznego oddychania jest sprawdzianem prawidłowości jego wykonania. Uruchomienie krążenia krwi dokonuje się przez pośredni masaż zewnętrzny serca, który powinien być prowadzony jednocześnie ze stosowaniem sztucznego oddychania. Polega on na rytmicznym uciskaniu klatki piersiowej w okolicy V3 dolnej części mostka z szybkością około 60—80 razy na minutę. Ucisk powinien być dokonywany przy wyprostowanych palcach dłoni oraz stawach łokciowych, przez pochylanie do przodu całego tułowia w sposób zsynchronizowany z czynnościami sztucznego oddychania (co każde 2 oddechy — 4 uciski mostka). Sposób wykonania pośredniego masażu serca u dziecka starszego przedstawia ryc. .32. O poprawie, wskutek stosowanej akcji ratowniczej, świadczą: zaróżowienie skóry, zwężenie szerokich uprzednio źrenic, pojawienie się fali tętna nad dużymi tętnicami oraz tonów serca przedtem niesłyszalnych. Objawy te są wskazaniem do dalszego prowadzenia akcji reanimacyjnej, aż do przyjazdu karetki reanimacyjnej i przekazania dziecka na oddział szpitalny.

Postępowanie doraźne

Nagłe zatrzymanie krążenia i oddychania (tzw. śmierć kliniczna), któremu zwykle towarzyszy wiotkość mięśni jest stanem wymagającym natychmiastowej interwencji, w ciągu kilku minut, aby nie dopuścić do powstania nieodwracalnych zmian w korze mózgu, tj. odkorowania. W tym celu po stwierdzeniu zatrzymania oddechu, które ocenia się przykładając dłoń
do ust i nosa pacjenta (brak prądu wydychanego powietrza świadczy o zatrzymaniu oddychania) oraz zatrzymania krążenia (brak tętna na tętnicy szyjnej lub udowej) należy podjąć niezwłocznie akcję reanimacyjną. Polega ona w kolejności na: 1) udrożnieniu jamy nosowo-gardłowej i tchawicy, 2) doprowadzeniu powietrza do pęcherzyków płucnych, 3) uruchomieniu krążenia krwi, 4) podaniu odpowiednich leków. Przede wszystkim dziecko trzeba ułożyć na twardym podłożu (stole, podłodze, gruncie) i wtedy dopiero przystąpić do akcji reanimacyjnej. Po zapewnieniu drożności górnych dróg oddechowych odchyla ku tyłowi, przytrzymując równocześnie obu rękami i podciągając do góry żuchwę w okolicy jej kątów. Sposób ten zapobiega zapadaniu się języka do tyłu i zamykaniu krtani i jest przydatny w prymitywnych warunkach pozaszpitalnych. Lepszym sposobem jest założenie rurki ustno-gardłowej, którą zakłada się między podniebienie i język, uniemożliwiając jego zapadanie. Przez światło takiej rurki można prowadzić również sztuczne oddychanie. Metoda ta, jak również intubacja chorego (wprowadzenie odpowiedniej wielkości rurki przez usta lub nos do tchawicy) oraz użycie innych aparatów do sztucznego oddychania (np. aparat Ambu) są jednak zwykle możliwe tylko w warunkach szpitalnych.

Ocena stanu neurologicznego nieprzytomnego dziecka

Dokonuje się przez obecność odruchu rzęsowego. Brak zaciśnięcia powiek przy trącaniu rzęs świadczy o zniesieniu tego odruchu. Zniesienie reakcji na ból i odruchu z tylnej ściany gardła jest wskazaniem do ułożenia pacjenta w pozycji bezpiecznej (bocznej ustalonej) dla ochrony przed dostaniem się śliny lub wymiocin do dróg oddechowych. W stanach nieprzytomności ważne jest też zmierzenie temperatury ciała w celu stwierdzenia ewentualnego jej podwyższenia (hipertermia występuje w zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego i ogólnoustrojowych) lub obniżenia poniżej normy (hipotermia jest charakterystyczna dla śpiączek cukrzycowej i mocznicowej oraz pochodzenia mózgowego). Po wykonaniu wyżej opisanych czynności pacjent powinien być przewieziony w odpowiednich warunkach do szpitala. Podczas transportu należy zwrócić uwagę na sposób przenoszenia chorego, musi się to odbywać z dużą ostrożnością, najlepiej na twardym podłożu lub na kocu. Nieprzytomne dziecko powinno pozostawać w utrwalonej pozycji bocznej, okryte (np. kocem) — w celu zabezpieczenia go przed utratą ciepła.

Ocena wydolności układu krążenia

Pozycja ta zapobiega zapadaniu się języka lub zaciekaniu obfitej u dzieci wydzieliny z jamy ustnej i w ten sposób pomaga udrożnić górne drogi oddechowe. Oceny wydolności układu krążenia dokonuje się na podstawie pomiarów częstości tętna, ciśnienia tętniczego oraz zabarwienia skóry. Przyspieszenie tętna, z równoczesnym obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi i towarzyszącą bladością skóry, występuje najczęściej w przypadkach utraty krwi (krwotoki zewnętrzne i wewnętrzne) oraz płynów ustrojowych (oparzenie, odwodnienie) i innych stanów chorobowych przebiegających z wstrząsem. Leczeniem z wyboru w tych przypadkach jest przetaczanie kiwi lub płynów zastępczych wypełniających doraźnie łożysko krążenia (np. dekstran). Natomiast znaczne zwolnienie czynności serca (bradykardia) z równoczesnym, znacznym w stosunku do wieku podwyższeniem ciśnienia krwi może świadczyć o wylewie podpajęczynówkowym lub innych stanach chorobowych przebiegających ze wzrostem ciśnienia śródczaszkowego (np. guzy mózgu, zapalenie mózgu, śpiączka mocznicowa spowodowana przewlekłą chorobą nerek). Pamiętać zawsze jednak należy, że u dzieci pomiary ciśnienia wykonuje się mankietami o rozmiarze odpowiednim do wieku, a wyniki pomiarów powinny być oceniane również według norm należnych dla wieku badanego dziecka. Decyzję o obniżeniu podwyższonego ciśnienia podejmuje zawsze lekarz.

Postępowanie w stanach nieprzytomności

Zależy od stanu wydolności oddychania, krążenia i stanu neurologicznego dziecka. W pierwszej kolejności dokonuje się oceny oddychania i drożności górnych dróg oddechowych. U dzieci w niezbyt głębokiej śpiączce niedrożność górnego odcinka dróg oddechowych powoduje charakterystyczne głębokie wciąganie dołu szyjnego, między- żebrzy i nadbrzusza w czasie każdego wdechu oraz oddech o narastającej i obniżającej się głębokości (oddech. Cheyne-Stokesa) , lub przyspieszony i pogłębiony (oddech Kussmaula). Tego rodzaju oddechy są charakterystyczne dla śpiączek (mocznicowej i cukrzycowej), uszkodzenia oraz krwotoków do mózgu. Ważny jest też zapach wydechowego powietrza, np. w śpiączce cukrzycowej zapach jabłek. Głośny, chrapliwy oddech świadczy o utrudnieniu oddychania przez zapadanie się języka lub zalegającą wydzielinę lub wymiociny. Dla usunięcia częściowej niedrożności górnych dróg oddechowych należy odgiąć głowę dziecka do tyłu, co zapobiega zapadaniu się języka. Zalegającą wydzielinę w jamie ustno-gardłowej można usunąć palcem owiniętym w gazę, chusteczkę lub gruszką gumową albo ssakiem (jeżeli są dostępne). W przypadku płytkich i rzadkich oddechów (hipowentylacji) należy zastosować oddech wspomagany (tzw. sztuczne oddychanie omówiono oddzielnie przy sposobie prowadzenia reanimacji). Po udrożnieniu górnych dróg oddechowych dziecko nieprzytomne należy ułożyć na lewym boku.

Przypadek czy celowe działanie

Zażycie większej ilości leków może wskazywać na zatrucie przypadkowe lub celowe samobójczej. Cukrzyca lub choroby nerek mogą sugerować śpiączkę w przebiegu tych chorób, uraz związany z wypadkiem daje jednoznaczną informację). Rozróżnia się trzy stopnie zaburzeń świadomości: senność, zamroczenie, śpiączkę. Patologiczna (chorobliwa) senność wyraża się brakiem reakcji na otoczenie, apatią, ospałością. Dziecko obudzone odpowiada na pytania, jest przytomne, ale po chwili śpi dalej. Głębszym stopniem zaburzeń jest zamroczenie świadomości, które charakteryzuje się zaburzeniami orientacji co do miejsca, czasu i otoczenia, zupełną obojętnością, spowolnieniem ruchów, częstym zasypianiem. W tym stanie można jednak jeszcze dziecko obudzić, mówiąc do niego głośno lub potrząsając je. W odróżnieniu od dwóch poprzednich stanów  w śpiączce występuje zupełna utrata przytomności, brak reakcji na otoczenie głęboka, długotrwała senność (np. w śpiączce cukrzycowej, mocznicowej). Przyczyn występowania różnego stopnia utraty przytomności ftioże być wiele. Wiążą się one między innymi: z urazem po wypadku, różnego rodzaju zatruciami (np. lekami nasennymi), udarem słonecznym, chorobami infekcyjnymi (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu), padaczką oraz niewyrównaną cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek i innymi. Niezależnie od przyczyny stwierdzenie dłużej trwających zaburzeń przytomności jest zawsze wskazaniem do natychmiastowego przewiezienia dziecka do szpitala w bezpiecznych warunkach, tzn. z zachowaną akcją oddechową i krążeniową, po udzieleniu pierwszej pomocy.

Jest to ważne z punktu widzenia właściwej oceny sytuacji

Postępowanie w omdleniach polega na dostarczeniu świeżego powietrza przez otwarcie okien lub wyniesieniu dziecka z dusznego pomieszczenia na zewnątrz, na świeże powietrze. Zemdlone dziecko układamy płasko na plecach. Głowa powinna być opuszczona niżej, pomaga również uniesienie nóg. Skropienie lub wytarcie twarzy zimną wodą oraz ewentualne uderzenie dłonią w policzki powoduje zwykle powrót przytomności i zaróżowienie twarzy. Zbyt wczesne uruchomienie po omdleniu może spowodować nawrót utraty przytomności, dlatego też dziecko powinno leżeć do zupełnego ustąpienia objawów osłabienia. Należy pamiętać o rozluźnieniu bielizny i ubrania. W stanie niepełnej przytomności nie wolno podawać płynów do picia w obawie o zachłyśnięcie. Często powtarzające się stany omdleń są wskazaniem do przeprowadzenia badań lekarskich w celu ustalenia przyczyny zasłabnięć. Zaburzenia świadomości trwające dłużej niż omdlenie, mogą rozwijać się stopniowo lub bardzo szybko. W tych przypadkach ustalenie okoliczności, w których stan ten wystąpił i dobre zebranie wywiadów ułatwiają znalezienie przyczyny zaburzeń świadomości. Jest to ważne z punktu widzenia właściwej oceny sytuacji, stanu dziecka i ukierunkowania postępowania.

POSTĘPOWANIE W NAGŁYCH ZACHOROWANIACH

Wśród nagłych zachorowań do najbardziej niepokojących i wymagających doraźnej interwencji należą omdlenia i utraty przytomności, drgawki oraz zatrzymanie krążenia i oddychania. Utrata przytomności może być krótkotrwała (np. w ostrych zaburzeniach krążenia pochodzenia sercowego lub obwodowego i w drgawkach) lub utrzymywać się z różnych przyczyn przez dłuższy czas (ponad 20 minut). Omdlenie jest krótkotrwałą utratą przytomności, powstałą wskutek niedostatecznego dopływu krwi do mózgu (niedokrwienie mózgu) lub jego niedotlenienia. Stan ten spowodowany jest niedostateczną pracą serca lub częściej u dzieci  przemieszczeniem krwi w obszar krążenia żylnego na skutek zaburzenia mechanizmów regulujących stan napięcia naczyń krwionośnych i ich rozszerzenia. Odpływ krwi do narządów jamy brzusznej zmniejsza ogólną ilość krwi krążącej i prowadzi do gorszego ukrwienia mózgu. Typowym przykładem jest tzw. krótkotrwałe omdlenie ortostatyczne (zapaść ortostatyczna) występujące w następstwie dłuższego pozostawania w pozycji stojącej w dusznym pomieszczeniu. Tego rodzaju omdlenia najczęściej występują u dziewcząt w okresie pokwitania, ale spostrzega się je również u dzieci w wieku przedszkolnym. Znane są również Stany omdlenia występujące na drodze odruchowej na skutek silnego strachu, bólu (np. uderzenie w okolicę jamy brzusznej) lub widoku krwi (np. dość często podczas pobierania krwi do badań). Omdlenie poprzedzają następujące objawy: zblednięcie twarzy, sinica warg, wystąpienie zimnego potu na czole, uczucie duszności, szumu w uszach, mroczków i ciemności przed oczami. Tętno jest zwolnione i ledwie wyczuwalne. Po ustąpieniu omdlenia pozostaje okresowy ból głowy i osłabienie.

error: Content is protected !!